14.1.09

Debate de cine

Siento no actualizar demasiado últimamente pero el estrés y el cansancio me vencen.
El texto que voy a publicar hoy desencaja del tono que suelo usar en este blog, ya que forma parte de un ejercicio de redacción para clase. Entre ésto, y la pereza que da, no lo leerá nadie, pero ahí lo dejo. El tema: ¿cine en casa o en las salas?



Cada vez se oye más eso de: “¡es que la gente ya no va al cine!”. Se suele culpar a la gratuidad del cine ilegal, aquel que, con nuestro habitual cinismo, condenamos y luego usamos mientras nos justificamos con la típica fórmula: “uno sólo no cambia nada”.

¿Porque vamos menos al cine? El motivo principal es el dinero. Entrar a la sala suele costar, si no recuerdo mal, alrededor de 7 € (sin contar las palomitas y demás productos “imprescindibles”). Ver una película en casa resulta gratis o, como mínimo, más barato. Además, en el cine te arriesgas a encontrarte con una manada de odiosos niños llorones, gritones o preguntones que pueden hacerte desear que el dinosaurio de la pantalla que tanto los emociona se los trague a todos. O con el típico al que siempre “se le olvida” apagar el móvil. Lo mismo. En casa te ahorras estas molestias y, a la vez, molestar a los demás. Si necesitas ir al baño, no te pierdes la película: pulsas la pausa del DVD o esperas a la publicidad, si estás viendo la tele. En este último caso, si no necesitas ir al baño, puedes aprovechar para empezar a leer aquel tocho que tienes guardado: tiempo, no te faltará.

A favor del cine podemos argumentar que continuamente nos trae las últimas novedades, ya que “en la caja tonta siempre echan lo mismo”. Aunque con nuestro “queridísimo” top-manta, esto ya lo tenemos resuelto. Lo que, eso sí, no podemos negar, es que la mayor calidad de imagen y sonido siempre la encontramos en el cine. Pero eso... ¿a quién le importa realmente?

4.12.08

Miedo

Alguien debería cortarme las alas antes de que olvide de nuevo que no sé volar.
¿Es bueno tener miedo? El miedo te avisa de que algo puede ir mal, te ayuda a caer menos, pero también paraliza. Hace que te quedes mirando como la vida pasa y cuando estás seguro de lo que debes hacer ya debería estar hecho...

20.11.08

Decidir

Decisiones, decisiones...


Elegir un camino significa tener que dejar otro. ¿Cómo saber cual es el mejor?

4.11.08

Malos días

No deja de ser curioso que, justo ahora que no tengo nada de tiempo para aislarme y estar sola, es cuando más sola me siento.

Decepción...

Recuerdos...recuerdos...recuerdos...
Que alguien me vacíe la cabeza de una vez.


Quiero un abrazo

21.10.08

Cenicienta

Creí en los cuentos de Disney...

...y ahora tengo un armario lleno de zapatos sin pareja.


Siempre esperando un príncipe que no llega.

6.10.08

Reflexiones. Amistad.

A veces me sorprendo de la capacidad que tienen algunos de considerar amigo a todo aquel que tenga alguna relación con él. Es mi vecino: amigo. Es compañero de clase: amigo. Trabaja conmigo: amigo. Es amigo de un amigo mío: amigo. Salimos el otro día de fiesta: amigo. No sé si hay gente con una gran capacidad (envidiable, si es el caso) de hacer amigos continuamente; o quizás la gente no tiene claro qué significa la palabra "amistad".

El significado de amistad se ha corrompido tanto que ahora para designar a los que son amigos, los llamamos "mejores amigos", para diferenciarlos de aquellos que sólo son compañeros o conocidos.

A mí me cuesta meses o incluso años considerar a una persona "amigo" y aún así a veces es una etiqueta que se debería coger con pinzas. Para mí un amigo es aquél que durante un periodo de tiempo suficientemente extenso me ha demostrado que se merece ese título. Una persona con la que se crea una complicidad especial, que te demuestra que te quiere y que se preocupa por ti. Una persona con la que puedes estar cómoda aunque simplemente estés a su lado en silencio. Una persona con la que no siempre las cosas salen bien, que en algún momento te hace daño y con la cual, a veces (más de las que querrías), te enfadas o te peleas. Pero que aún así siempre sabes que en un par de días todo queda olvidado y enterrado.

Un amigo, de los de verdad, es para toda la vida.

25.9.08

Un gato negro


¿Una forma de describirte? ¿Algo con qué identificarte?
A veces pienso que si fueras un animal serías aquel gato negro que en los días de lluvia te gustaría llevar a casa para protegerlo y cuidarlo. Un gato callejero. Aparentemente distante, orgulloso, independiente. Pero en realidad vives pidiendo a gritos cariño y comprensión y te proteges mientras lames tus heridas. Aunque parece que te gusta estar tranquilo, aborreces estar solo. Temes a la soledad y temes al dolor.

Te sientes perdido y solo aun rodeado entre la gente. Y intentas ignorar esta soledad convenciendote de que en realidad no estás tan solo. Pero lo estás, no puedes evitar estarlo. Por la noche miras la luna mientras piensas en ese pequeño vacío que te cuesta tanto llenar. Que no sabes como llenar y te da miedo intentarlo por si vuelves a perder aquello que más quieres otra vez. Y te aferras a lo que ya tienes sin arriesgarte a mejorarlo por el miedo a perderlo.

18.9.08

El sol no brilará nunca más.-. La Casa Azul

Me encanta esta canción >__< Es tan happy xD
Me estoy enamorando de este grupo *-* xD Cada canción que escucho de ellos me gusta más XD


Ya no puedo más, estoy cansado
De sobreactuar cuando estoy a tu lado
Resulta difícil no llorar
Tonto corazón descuartizado
Palpita de emoción
Y sin embargo resulta tan triste su dolor

En primavera aún me querías
Hace un año o poco más
Sigues teniendo la misma pinta
Pero no me miras al pasar

El sol no brillará ya nunca más
Te echo de menos
¿Cómo pudiera hacerte ver que eres mi mar?
Mi corazón es diferente a los demás
Y hoy bailas y sonríes sin parar
¿Cómo te atreves?
Después de todo lo que me has hecho pasar
Deberías irte para no volver jamás...

¿Qué es lo que pasó?
Mejor no hablarlo
Para ti es mejor que yo
Tuviera ese punto malo
Tan irresistible y resultón

Palabras cultas de esencia insulsa
Tres martinis y arte pop
Fueron suficientes para tirarme a la basura
Y entregarle tu amor

El sol no brillará ya nunca más
Te echo de menos
¿Cómo pudiera hacerte ver que eres mi mar?
Mi corazón es diferente a los demás
Y hoy bailas y sonríes sin parar
¿Cómo te atreves?
Después de todo lo que me has hecho pasar
Deberías irte para no volver jamás...

El sol no brillará ya nunca más
Te necesito

Mi lírica se agota
Si tú no estás no puedo soñar
No te vayas, nooooooooooo

9.9.08

Lo prometido..

Es duro ver que lo que más temes se hace realidad.

Pero esta vez hay algo que me hace buscar el lado positivo de las cosas. Y me he dado cuenta que no debo estar mal. No he perdido nada, sólo que aún no he llegado a conseguirlo. ¿Rendirme ahora? No. Sólo voy a tomarme la vida con una aparente calma mientras en mi interior se bate una terrible lucha por conseguir aquello que más deseo. Una carrera persiguiendo mis sueños. Al fin y al cabo de eso se trata la vida. Y éste es el título de mi blog. No voy a detenerme al primer bache que encuentre.

Esta vez el tiempo será mi aliado y mi amigo en la lucha. No me dejaré vencer.

Como prometí, me he levantado y aquí estoy. Un poquito más fuerte que antes y con ganas de vencer.

4.9.08

=_=

Ahora mismo tengo tantas cosas dentro por expresar que no sé ni por donde empezar.

Dolor y frustración. Un "ya lo sabía" se repite en mi mente una y otra vez mientras me prometo a mi misma no engañarme nunca más. No sé si podré cumplir este objetivo. Siempre termino cayendo en lo mismo y siempre acaba por ser peor. Siempre tengo que mirar como lo que, más deseo se va alejando de mí.

Durante estos últimos meses las dudas se infiltraban en mi corazón y me avisaban de que algo no iba bien. Pero me decía "son imaginaciones mías" y seguía adelante con una sonrisa postiza.

Dicen que gato escaldado del agua fría huye. Pero yo vuelvo a caer en lo mismo una y otra vez. Y siempre me digo esta es la última vez. Soy débil.

Una vez me prometí crecer y esforzarme para ser cada día mejor para que con el tiempo alguien reconociera que debería haber luchado por estar a mi lado. Con esta idea siempre en mente me he esforzado en vestir mejor, he ido forjando una personalidad más fuerte, he mejorado mi capacidad para escuchar a la gente y me he vuelto más independiente; por lo menos a ojos de los demás (en el fondo soy una gran hipócrita).

A la siguiente caída me prometí no dejar que nadie me volviera a engañar nunca. Me prometí escuchar mi instinto para decidir si las demás personas eran de fiar o no. Mi instinto en estos casos no me ha fallado nunca. Cuando he tenido problemas ha sido siempre por no escucharlo.

Esta vez mi promesa consiste en ser yo misma, aumentar mi independencia y ser siempre sincera conmigo misma. Espero conseguirlo. Me esforzaré para ello.

Con estas promesas cada caída me hará más fuerte. Prometo a todas las personas que aprecio levantarme en breves.
_____
Christina y los Subterráneos .-. 1000 pedazos

29.8.08

La diosa del escaner XD

Soy la diosa del escaner (H) Orad y adoradme débiles mortales juajuajua

Oració feta per la Júlia :P

"Oh nuria tu que estas pel valles, sigui santificada la teva virtut, aquella de fer servir lescaner, vingui a nosaltres el que escanejes, així al PC com en paper, i permetens que copiem el que escanejes, mé senllà dels drets d'autor, en nom de l'OCR, de l'escaner, del port USB, amén."

XDDD
M'encanta

28.8.08

Recuerdo

Si un día dejara de existir yo sería para tí sólo un recuerdo. Quizás un recuerdo que te haría sonreír o llorar, pero solo una parte de tu memória, cada día más lejana y borrosa. Si fuera un recuerdo, me gustaría ser esa clase de recuerdo con el que siempre sonries. Quisiera dibujar en tu rostro uns sonrisa cálida y nostálgica, que iluminara tu mirada. Que cualquier persona que te conociera bien, supiera con sólo ver tus ojos que estás recordándome a mí y los momentos que pasamos juntos.

Me gustaría que entonces cerraras tu mano recordando el tacto de la mía para no dejar escapar todo lo que creamos juntos. Quisiera que al abrir los ojos y ver cada amanecer, me vieras siempre entre las nubes. Me gustaría que al sentir el aire, lo abrazaras, recordando mi olor, mi recuerdo, abrazándome a mí.

22.8.08

Holaaa!!

Y ya estoy aquí. Pocas personas me habrán echado de menos, así que no será una gran noticia para nadie, no se parará el mundo ni sonará musiquita celestial de fondo. Nadie llorará de la emoción, ni nadie morirá del terror de verme otra vez por aquí. Así que es una noticia irrelevante.
Pero como este es mi blog, yo publico mis noticias y los demás debeis aguantaros y leerlas o no (que es por lo que opta la gran mayoría).
En fin, ya volví del infernal calor almeriense y del empacho de que estar más de cinco minutos sin ver un indalo hiciera que pareciese que estaba en otro universo o_ô
En fin..ya vuelvo a estar en mi ecosistema natural y declaro de nuevo abierto este blog (aunque probablemente siga tan abandonado como lo ha estado estos últimos meses).
Ola olita ^^

8.8.08

Cerrado momentáneamente.


Acabo de crear una lista de "frases célebres" de gente que conozco en el blog. Iré añadiendo a medida que vaya recordando otras o se den más casos de iluminados como estos XDD

Bueno, no tengo demasiado que contar. Últimamente me como la cabeza día sí, día no. Echar de menos es malo, y sentirse abandonada e ignorada por la gente que quieres es peor. Y si le unimos lo paranoica que soy pues se hace una montaña que.. bueno.

El lunes voy a Almería y volveré el día 21, hasta entonces este blog estará de vacaciones. Aunque poca gente lo va a notar, porque ya nadie pasa por aquí si no les obligo y bueno.. =_=

No tengo ningunas ganas de ir. Sé que me dará un bajón del mil como siempre que voy de vacaciones con mis padres. Pero bueno, haré lo que pueda para estar bien.

En fin...


Encontré un cartelito con la fecha y todo.. O_O

Pues eso.. Felices vacaciones a todos ^^-

3.8.08

He wasn't.-.Avril Lavigne

There's not much going on today.

I'm really bored, it's getting late.

What happened to my Saturday?

Monday's coming, the day I hate.

Sit on the bed alone, staring at the phone.

He wasn't what I wanted, what I thought, no.

He wouldn't even open up the door.

He never made me feel like I was special.

He isn't really what I'm looking for.

This is when I start to bite my nails.

And clean my room when all else fails.

I think it's time for me to bail.

This point of view is getting stale.

Sit on the bed alone, staring at the phone.

He wasn't what I wanted, what I thought, no.

He wouldn't even open up the door.

He never made me feel like I was special.

He isn't really what I'm looking for.

Na na na na na, we've all got choices.

Na na na na, we've all got voices.

Na na na na na, stand up make some noise.

Na na na na, stand up make some noise.

Sit on the bed alone, staring at the phone.

He wasn't what I wanted, what I thought, no.

He wouldn't even open up the door.

He never made me feel like I was special.

He isn't really what I'm looking for.

He wasn't what I wanted, what I thought, no.

He wouldn't even open up the door.

He never made me feel like I was special.

Like I was special, cuz I was special.

Na na na na na.

13.7.08

Desde mi viejo sillón


Cada noche, las ventanas de mi habitación se convierten en pequeñas pantallas que dominan la ciudad. Desde allí paso horas y horas fumando tabaco barato en una butaca gastada pero aún cómoda y observando con la calma propia de un viejo todo aquello que me permiten distinguir mi ojos cansados.

Veo aquí y allá, de vez en cuando, alguna joven que avanza con pasos rápidos, escuchando los ruidos de la noche y ocultando torpemente su miedo. Veo alguna pareja, que camina lentamente. Con las manos cogidas o abrazados, se dan fuerza mutuamente para afrontar con valor el día que pronto nacerá. Veo borrachos y drogadictos. Hombres que perdieron la cuenta de los días y los estribos de su vida quién sabe cuando tiempo hace ya. Hombres solos, perdidos, temblorosos; pobres infelices que se consumirán triste y rápidamente. A veces, en la costa, veo un pintor callejero que trae sus materiales, instalándose tranquilamente para plasmar en sus obras el nuevo amanecer.

Desde mi viejo sillón escucho el silencio mientras veo pasar las horas, veo pasar mi pasado y repaso una y otra vez mi vida. Desde mi viejo sillón identifico a cada una de las personas que veo con otras que hace ya tiempo pasaron por mi vida. Desde mi viejo sillón me doy cuenta que el tiempo se me ha ido entre las manos. Desde mi viejo sillón intento inútilmente parar unos segundos el tiempo para sentir que aún puedo recuperar el tiempo perdido.

12.6.08

Despedida

Unos ojos asustados me miraban. En mi impotencia por ayudarla sólo pude esforzarme por sonreír tristemente. "Tranquila". Las lágrimas brotaban ni cesar de sus ojos enrojecidos. Quise secárselas. Pero al intentar levantar la mano me di cuenta de que no me respondía. Ya no tenía fuerzas. Intenté disimular el dolor con otra sonrisa. "Por favor, no estaremos separados para siempre, lo sabes".

"No, no lo sé. No puedo saberlo. Nunca nadie ha vuelto de allí. No sabemos si todos vamos al mismo sitio. Ni siquiera sabemos si vamos a algún sitio. No puedo estar tota una eternidad sin tí. Cada segundo será como mil años de contínuo sufrimiento golpeando y desgarrando mi corazón."

"Yo sé... yo sé que volveremos a vernos... Mira -suspiré y luego seguí, haciendo un esfuerzo sobrehumano para seguir hablando-, la primera vez que te ví, no te había visto nunca antes. Pero supe que eras para mí. Supe qué te gustaba, cómo eras. Sabía tantas y tantas cosas de tí que era como si te hubiera conocido siempre."

Paré para coger aire. Me ahogaba, pero no quería que ella lo notara, aunque eso era, evidentemente, imposible. Me miraba sorprendida. Había dejado de llorar aunque no por ello se la veía menos desesperada. Continué.

"Si sabía como eras es porqué ya te había conocido. Probablemente... no con este nombre... seguramente, no con este rostro... No eras tú, pero en cierto modo lo eras, ¿me entiendes?"

Ella negó levemente con la cabeza. Se la veía sorprendida y asustada, muy asustada. Probablemente creía que estaba delirando. Pero no me importó, tenía que decirle todo aquello a lo que tantas veces le había dado vueltas antes.

"Tú y yo somos uno. Nuestras almas están unidas por un mismo destino. Nuestros corazones están condenados a amarse una y otra vez. Quizás... es probable que hayamos vivido muchas vidas antes de la que vivimos ahora. Y si las hemos vivido... creo que nos hemos encontrado una y otra vez en todas y cada una de ellas. ¿Me entiendes ahora? ¿Sabes que quiero decir?"

Estaba petrificada, así que decidí continuar.

"Este adiós no es un adiós para siempre. És un adiós de cientos de años, pero al fin y al cabo, no deja de ser un hasta luego. Para unas almas que se han amado durante miles y miles de años, esperar cien para volver a estar unidas es un período relativamente breve, doloroso... muy doloroso, pero acabará. Terminará.. y entonces... entonces volveremos a vernos."

Volvía sonreír y me di cuenta que ella, aún con lágrimas en los ojos, hacía lo mismo. Entonces supe que tenía razón. Me dí cuenta que ya había vivido ese momento en todas y cada una de mis vidas anteriores. Y ahí estaba, sangrando y muriendo irremediablemente en los brazos de mi amor. Ella me besó en la frente mientras me acariciaba el pelo con ternura y volvía a llorar. Pero esta vez era diferente: ambos sabíamos que volveríamos a vernos, lo que hacía que aquella despedida fuera amarga pero dulce a la vez. Nuestras almas estaban destinadas a estar juntas para siempre. Sabía que la próxima mujer que amara no sería a alguien como ella; sería a ella. Con otro rostro, otros labios, otros ojos, otra voz y otro cuerpo. Pero ella, siempre ella. Para siempre.

8.6.08

Una más

Era una chica como cualquier otra. Con sus fallos y virtudes. Con sus momentos felices y sus problemas. Una chica normal, ni muy alta ni demasiado baja, con el pelo castaño y una cara que solía pasar desapercibida entre la gente. Como cualquier otra chica, intentaba sobrevivir entre el barullo de gente y llevar la vida lo mejor que podía, intentando hacer felices a aquellos que quería.

Como todas, creía que ella era especial, que ella podía comerse el mundo, que en un futuro no demasiado lejano sería increíblemente feliz y que triunfaría en la vida. Y soñaba. Y planeaba su futuro según sus sueños.

Y soñaba con unos ojos cálidos que la observaban con cariño. Y soñaba con unas manos fuertes pero tiernas, que la acariciaban. Y soñaba con unos brazos amables que la rodeaban. Y soñanab con una sonrisa brillante. Y soñaba con una voz susurrante que la hacía estremecerse. Y soñaba, y soñaba, y soñaba.

Y sin apenas darse cuenta sus sueños fueron tomando una forma y un nombre concretos. Soñaba con unos ojos castaños y risueños, soñaba con unas manos creativas, soñaba con unos brazos cálidos y soñaba con una sonrisa que pronto se volvió vital para ella. Soñaba con aquella voz que oía al otro lado del teléfono. Soñaba con alguien en concreto.

Como cualquier otra chica intentaba ganarse al chico con el que siempre había soñado sin saber que era él. Como cualquier otra chica intentaba que fuera feliz y hacerlo reír. Y estar el máximo tiempo posible con él, saboreando cada segundo mientras observaba aquellos ojos brillantes de los que se había enamorado. Cada vez que lo veía o oía su voz, su corazón daba un vuelco y intentaba disimular torpemente sus nervios. Como cualquier otra chica se sentía feliz de haberlo encontrado y como cualquier otra chica temblaba sólo de imaginar que podía perderlo en cualquier momento. Y como toda chica, derramaba lágrimas cuando sus propios pensamientos la confundían y la hacían sentirse sola e impotente.

Le dolía no poder verlo cada día, no poder estar con él. Le dolía depender del aborrecible dinero y de absurdas y frías máquinas para poder sentirse cerca de él. Aún así, sentía su alma unida a la de él y luchaba. Luchaba soñando, como siempre lo había hecho. Como siempre, como cualquier otra, soñando en un futuro posible, en un futuro en el que ella creía, un futuro que deseaba, que en su corazón siempre había deseado.

Le gustaría asegurar que ese futuro era realmente un destino cierto, pero el tiempo, que todo lo cambia y todo lo vence nublaba y desdibujaba el mañana.

4.6.08

Abrázame



¡Vivamos, Lesbia mía y amémonos,

y que los rumores

de los viejos ceñudos

no nos importen nada!.


Los soles pueden ponerse y salir:

para nosotros,

una vez que cae la breve luz,

la noche es eterna para dormir.


Dame mil besos, luego cien,

luego otros mil,

luego otros cien,

luego otros mil más,

y luego cien.


Luego, cuando llevemos

muchos miles,

confundámoslos todos,

para que no los sepamos,

y ningún malvado pueda

aojarnos al saber cuántos besos han sido.


(Cátulo)


Cuando las dudas me invadan y el miedo me paralice, sólo abrázame. Abrázame y deshaz mi soledad. Abrázame compartiendo conmigo tus sueños y tus ganas de vivir. Abrázame en la distancia, con tus palabras, con tus gestos, con tu sonrisa. Abrázame como sólo tú sabes hacerlo. Tranquilízame y dame las fuerzas que tantas veces me faltan y que sólo tu aire me da. Quiéreme, y házmelo saber, dímelo una vez, dos veces, y cien más, y mil y entonces dímelo otra vez más para que nunca jamás pueda olvidarlo. Y bésame, una y otra vez, con cariño, mientras vas cerrando con tus labios las heridas de mi corazón indeciso, tembloroso.
···
Te quiero.

2.6.08

Pensamientos sin sentido (o no)

Las cosas cambian y cambian tan deprisa que a veces ni nos damos cuenta de que antes eran diferentes. La vida se escapa entre los dedos, como el agua, como la arena, se cuela inevitablemente y no puedes hacer nada para retenerla en tus manos. Cuando vienes a darte cuenta, algunas personas han desaparecido de tu vida irremediablemente. Se fueron cuando menos lo esperabas. Y no puedes decir en que momento empezaron a alejarse, simplemente cada vez estaban más y más lejos y no lo viste hasta que ya no las podías alcanzar.

A veces parece que lo que pasa a tu alrededor es como una fantasía, como si vivieras un sueño o una pesadilla y de repente te preguntas a ti misma: esto.. ¿en verdad es real? No puedes contestar. ¿Como contestar? ¿Cómo saberlo del cierto? ¿Como saber si de verdad existes o sólo eres parte de la imaginación de otro alguien? ¿Y si solo estuviera viva en la mente de otro ser? Entonces todo se acabaría cuando esa persona dejara de pensar en mí. Y yo no me daría ni cuenta, ya que no existiría.

No puedo evitar creerme alguien mínimamente importante. Soy una persona, soy algo más que aquellas hormigas que con un solo dedo puedes eliminar en un momento. Pero ellas deben pensar lo mismo respecto a otros seres. Entonces, ¿es posible que alguien pueda acabar con nuestras vidas cuando le apetezca, sólo poniendo un dedo sobre nosotros? Nos vemos grandes, pero cuando intentas pensar en como de extenso debe ser el universo, nuestra mente queda pequeña, no puede alcanzar a imaginar tal extensión. Somos mucho menos que una mota de polvo en medio de algo enorme, que podría ser un ente realmente muy pequeño dentro de otro mayor. Es un pensamiento que me hace sentir frágil, impotente, delante de algo que no puedo llegar a comprender. No sé si es posible, pero no puedo decir que sea del todo imposible. Dicen que el universo está continuamente en expansión. ¿Como lo saben? ¿Han visto como crecen los bordes? También dicen que es infinito. Pero tampoco es demostrable. Que nosotros no veamos el final no significa que no pueda estar ahí. Y si hay final, ¿qué hay después? ¿Hay un no-universo? ¿Una nada? ¿Como puede existir la nada? Si existiera ya sería algo. Metafísica. Al final todo se reduce a la fe, a creer cosas que no vemos. Todo es posible y nada lo es.

Somos frágiles y débiles aunque nos empeñemos en pensar lo contrario. Intentamos proteger a otros seres en nuestro afán de creernos superiores. Intentamos conocer más y más cosas y encontrar verdades universales sin apenas saber nada del universo.

No sé si nada de lo que digo tiene razón de ser, sólo son simples pensamientos que pasan por mi cabeza cuando doy vueltas a las cosas intentando comprender como funcionan las cosas y porqué pasa lo que pasa.

23.5.08

Ángel

Cuando me acerqué ella ni siquiera se immutó. Siguió sentada con sus brazos blancos rodeandole las rodillas, mirando en un punto fijo en el suelo; bella y triste, tal y como la había conocido. Parecía que nada había servido, que todo seguía igual.

Pero yo sabía que no era así. Sabía que, aunque ella aún no se hubiera dado cuenta, ahora era mucho más fuerte. Sabía que esta vez podría salir de cualquier bache ella sola. Aunque deseaba que yo la ayudara tanto como yo quería estar a su lado, ahora ya no me necesitaba. Mi trabajo en ese lugar había terminado. Su corazón latía fuerte y con más ganas de vivir y ser feliz que nunca. Sólo necesitaba reponerse durante unos días. Me agaché frente a ella y le dije: "He de irme".

Tampoco ahora cambió su gesto; pero unos segundos después, las lágrimas que durante tanto tiempo había reprimido salieron a la luz y ella, avergonzada, escondió la cara entre las manos. No quería que la viera llorando aunque, evidentemente, sanía que era inevitable. Le cogí las manos y le sequé las lágrimas mientras decía palabras que sabía que no servían de mucho: "Sabíamos esto des del primer día. Yo soy tu ángel, he venido a ayudarte y ahora debo irme. Pero no me iré de verdad, estaré siempre vigilando que estés bien. Ya lo sabes."

Ella asintió con la cabeza y respondió en voz baja mientras volvía a esconderse entre los brazos: "Entonces no lo alargues más, vete ya."

La miré, com muchas ganas de abrazarla y dudé un momento. Al final decidí dar media vuelva y volver por donde había venido. Dos palabras resonaban contínuamente en mi interior y lo harían por toda la eternidad: "te quiero, te quiero, te quiero...". Me sorprendió notar que mi cara también estaba empapada en lágrimas. No me giré, sabía que ella me estaba mirando y que no le gustaría que la descubriera con la mirada puesta en mí. Levanté una mano en modo de despedida y desaparecí.

10.5.08

Una estona de cel .-. Els Pets

Ben depressa ha dinat

s'ha tornar a afaitar

i es posa la jaqueta.

Guaita mig d'amagat

com la dona al sofà

veu la telenovela.

I li diu adéu però ella ja no el sent

baixa l'ascensor silenciosament.

I així cada dimarts

representa que va

aviat a la feina.

Però ha quedat a aquell bar

on no hi ha mai ni un gat

prop de Vila-seca.

I com cada cop sent la tremolor

meitat por, meitat alegria.

De la barra estant

el cambrer dirà

si vol el de sempre.

Ella arribarà

amb els ulls brillants

i per un instant

tot s'haurà aturat.

I per uns breus moments

una estona de cel,

ja no importa el demés,

una estona de cel.

El que durà un cafè

és una estona de cel.

Ben depressa ha dinat

a la Universitat,

s'ha pintat una mica.

Sent com el campanar

va tocant els tres quarts,

s'arregla la faldilla.

Agafa l'autobús i seu al davant

només cinc minuts que no acaben.

Com sempre dirà

"sento haver fet tard"

ficant-se vermella.

Ell no dirà res

només somriurà

i per un instant

tot s'haurà aturat.

I per uns breus moments

una estona de cel,

ja no importa el demés,

una estona de cel.

El que durà un cafè

és una estona de cel.

Mil cops repetint

que no té sentit

seguir aquesta història.

Però aquest temps robat

fa tirar endavant

fins poder arribar

al proper dimarts.

I per uns breus moments

una estona de cel,

ja no importa el demés,

una estona de cel.

El que durà un cafè

és una estona de cel.

4.5.08

Soñar despierta

¿Sabes qué? Tengo un pacto con los dioses.

Cada noche desde mi cama te observo mientras duermes. Observo tu respirar tranquilo, tus ojos cerrados, tu media sonrisa. Cada noche Hermes me guía hasta tu casa y abro la ventana despacio, muy despacio, para no despertarte. Entro y me siento a tu lado. Y te acaricio. Te acaricio primero el cuello, luego las orejas, las mejillas y por último los labios. Y te observo. Y entonces, no lo puedo evitar: te beso. Te beso suavemente, con dulzura. Siempre intentando no despertarte. Te cojo una mano y cierro los ojos.

Y Morfeo, me lleva otra vez hacia tí. Me hace revivir aquel último día feliz que pasé contigo en que no me soltabas la mano. Me hace revivir tus miradas cariñosas. Vuelvo a escuchar tu voz diciendo aquellas tonterías que sueles decir y que siempre me han hecho reír tanto. Y vuelvo a admirar esa sonrisa que obserbava cuando el hijo de Venus descargó su arco sobre mí.

Y cuando los rayos de Hélios asoman tengo que despedirme de tí. Pero durante el día te iré haciendo perqueñas visitas. Siempre sin que me veas. Ese es el pacto.

2.5.08

Viene una música lánguida



Viene una música lánguida,
no sé de dónde, en el aire.
Da la una. Me he asomado
para ver qué tiene el parque.

La luna, la dulce luna,
tiñe de blanco los árboles,
y, entre las ramas, la fuente
alza su hilo de diamante.

En silencio, las estrellas
tiemblan; lejos, el paisaje
mueve luces melancólicas,
ladridos y largos ayes.

Otro reló da la una.
Desvela mirar el parque
lleno de almas, a la música
triste que viene en el aire.


(Juan Ramón Jiménez)



Hoy no pude dormir. Y mientras pensaba en lo lento que pasa el tiempo de noche cuando no puedes dormir, me vino a la memoria este poema de J. R. Jiménez. En el tiempo entre que un reloj y otro dan la una parece que haya pasado mucho más rato del que ha pasado en verdad (sólo unos segundos).

No tengo mucho más que decir, sólo quería compartir estos versos con quien los quiera leer.

29.4.08

Otra vez...

Otra vez.. no, no quiero...
Basta...
Ahora que me había estabilizado...
Pensamientos horribles invaden mi cabeza y me hacen volver loca otra vez. No quiero. Por favor, no.. Fuera.. Vete... Márchate...
Preguntas, dudas.. Un lío increíble.. quiero respuestas pero no puedo preguntar.. Tengo miedo
No quiero tener miedo, pero no sé como cambiar esto
Mentira.. sí sé.. pero no puedo, no soy capaz..
Duele mucho, demasiado.. Si me quedo, duele. Si me voy hago daño.. No quiero hacer daño a nadie.. No quiero.. Y menos a.. no puedo.. pero duele.. necesito respuestas.
No puedo seguir así, no puedo quedarme aquí.. me ahogo. Quiero huir pero no encuentro la salida. Ando perdida, sola.. sola otra vez. Tal y como lo he estado siempre. No hay salida. La tormenta que me empapa la ropa y el pelo está entrado en mí y cada vez oscurece más mi vida, me está calando en los huesos, desgarra mi carne y llega al corazón.
Y me ahogo...
...me ahogo.
No puedo respirar
Quiero respirar
...
Ayuda..
.. por favor..

31.3.08

Argh =_=

Odio tener que echar de menos.
Pero no puedo evitarlo, no sé evitarlo.

¿Sabes? Si pudiera tener poderes elegiría el de poder desplazarme de lugar sólo con el pensamiento. No como hago cada día, que te visito soñando despierta y ni siquiera te das cuenta; sino que me gustaría desplazarme físicamente hasta dónde estás y poder estar contigo. Poder abrazarte, verte reír y que me hagas reír. Y me gustaría llorar contigo. Y saber muchas más cosas de tí. Conocer a tus amigos y saber como eres cuando estás con ellos. Y me gustaría cogerte la mano. Y besarte. Y me gustaría también pasar días enteros contigo a solas. Me gustaría que estas cosas me dieran la esperanza que necesito para poder pensar que un futuro juntos es posible.

Porque..¿sabes? A veces no puedo evitar perder la esperanza. Aunque quiero creer en que todo esto puede ser, no siempre puedo creerlo.

Y pienso.. y pienso.. y pienso. Y siento. Y duele. Y me gustaría poder arrancarme el corazón y los pensamientos y dejar de sentir. Me gustaría poder dormir y esperar y que cuando me despertara hubiera pasado mucho, mucho tiempo y que alguien hubiera vivido por mí todo esto. Y ya estuviera todo hecho y por fin mis sueños se cumplirían.

Pero no es posible. Y eso me hace pensar en que los sueños más importantes requieren sacrificio y sufrimiento. Y sentir como si algo se te desgarrara por dentro cada vez que te desespera la situación. Pero siento que si consigo sobrevivir y mantener algo de esperanza, por pequeña que sea, puede que un día me despierte y me de cuenta de que todo está hecho ya. Y que todo esto ha sido sólo una pesadilla. Y lo habré vivido yo, pero a poco a poco se hará lejano, como si hubiera sido sólo un sueño extraño recordado para siempre.



Me siento como si hace tres semanas fueran mil años. Pasan muchas cosas en muy poco tiempo... Pero a la vez me da la sensación que no pasa el tiempo.. cómo siempre que esperas algo.


Quiero que sea otoño otra vez...

15.3.08

Estúpidament feliç.-.Els Pets

Sé que la feina em va xuclant

la vida per un sou

i que festejo per no quedar-me sol.

Sé que la tele és tan banal

que em fot de mala llet

i que els amics es casen i truquen menys.

I tot i així hi ha dies en que

entre la gent i els crits

sense motiu i estúpidament

crec que sóc feliç

Tinc ganes de cantar i cridar, de saltar i de riure,

sense cap perquè,

tinc ganes d'oblidar el que sempre m'amoïna

vull estar content.

Sé que el futur que m'han pensat

és dòcil i global

i que al final qui guanya sempre és el banc.

I es que si ho penses tot plegat

o et deprimeix o et cou

però es massa fàcil i a més no porta enlloc.

Per això cada dia al carrer m'enfronto als enemics

sense motius i estúpidament

amb un gran somrís




Hoy me siento bien O__O
Increíble
Tengo ganas de que sea la semana que viene >__<

12.3.08

Adiós

Yo voy soñando caminos
de la tarde. ¡Las colinas
doradas, los verdes pinos,
las polvorientas encinas!...
¿Adónde el camino irá?
Yo voy cantando, viajero
a lo largo del sendero...
-La tarde cayendo está-.
"En el corazón tenía
la espina de una pasión;
logré arrancármela un día;
ya no siento el corazón."

Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.
La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea,
se enturbia y desaparece.
Yo voy soñando caminos.

Yo voy soñando caminos
de la tarde. ¡Las colinas
doradas, los verdes pinos,
las polvorientas encinas!...
¿Adónde el camino irá?
Yo voy cantando, viajero
a lo largo del sendero...
-La tarde cayendo está-.
"En el corazón tenía
la espina de una pasión;
logré arrancármela un día;
ya no siento el corazón."

Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.
La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea,
se enturbia y desaparece.

Mi cantar vuelve a plañir;
"Aguda espina dorada,
quién te pudiera sentir
en el corazón clavada."
(Antonio Machado, Yo voy soñando caminos)
María García Pérez
(Abla, 16 de octubre de 1927
Terrassa, 11 de marzo de 2008)

El mundo sigue igual. Pero todo es diferente.
Esto es algo que ya hacía más de un año que todos esperábamos. Nunca había sufrido la muerte de alguien cercano... Siempre me lo había imaginado como en esas películas en las que cuando muere alguien querido se para el tiempo y no puedes evitar gritar y llorar con rabia bajo la lluvia en una calle desierta mientras suena un violín de fondo.
La realidad es diferente. Cuando mi madre me despertó para decirme que mi abuela había muerto reaccioné fríamente y pregunte como había sido. Luego me vestí y fui a la universidad como si fuera un día normal. Pero no es para nada normal, porque la gente que ves a tu alrededor las ves muy lejanas, a años luz de ti. Miras a tu alrededor y te sientes extraña, como si sobraras, como si nunca hubieras formado parte de ese mundo. Quieres que todo el mundo sepa qué pasa, qué sientes, quieres que compartan tu dolor. Pero no puedes explicarlo. No hay palabras. No quieres llorar. Y no quieres que sientan lástima.
Hoy en cambio me he derrumbado. Supongo que he tardado todo un día en poder asimilarlo.
Mi abuela era una persona a la que la vida ha dado muchos golpes que la han ido encerrando en ella misma y forjando un carácter increíblemente fuerte hasta terminar de la forma que ha terminado. No voy a hablar de cómo era, pues es muy complicado se explicar y no me siento con fuerzas.
Pero la vida sigue... Así que sólo me queda sobrevivir y superar el dolor una y otra vez...
Ya sólo me queda decir: "Adiós. Prometo no olvidarte."

"Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.
La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea,
se enturbia y desaparece."

20.2.08

...................

Estoy sin inspiración. Ni para dibujar, ni para escribir. Tengo como un colapso mental y no tengo ideas buenas para nada..
No sé, se me habrá muerto alguna neurona que se encargaba de ello y estoy en espera que se presente otra para el cargo..
=__=
No sabeis como me agobia esto.
Ais..
En fin, tenía que decirlo.
A partir de hoy declaro oficialmente cerrada mi imaginación hasta que me recupere O__O
Y tal.. O__O


7.2.08

=__=

Quizás lo mejor sea rendirse..


.. quién sabe


=__=